grafomańska ekstaza...

 

grafomańska

w zamyśle ekstaza

przerodziła się nagle

w wielką improwizację

spisywaną na gorąco

wprost z ust

upojeni słowami

zachłystując się nimi

opadliśmy na łoże

zasypiając pomiędzy wersami

Księżyc całuje Słońce

zaćmieniem

w milczeniu ptaków

zamarłych w locie

zastyga wiatr

czas się zatrzymuje

sekundę przerywając w połowie

na jedno oka mgnienie

pojawia się mistyka

i magia wszechświata

ptaki mych myśli

jak bumerangi

wracają do mnie

w szarych wspomnieniach

zawsze wolne

nigdy w klatce

poczęci w nieszczęściu

nigdy

nie zaznają spokoju

bo

upadłe z wysoka Anioły

roztrzaskują się

o ich głowy

wątpliwe

wyróżnienie przez Los

pasmem porażek

codzienną strawą powszednią