poezjowanie...

Według Edwarda Stachury manowce są cudne. Sam o tym napisał w co najmniej jednym swym wierszu – piosence. Dotychczas było to twierdzenie co najmniej dla mnie dziwne. Manowce to przecież zwodząca, błędna trasa, która prowadzi na bezdroża, czyli: donikąd, czyli: na pewno nie do celu. Czyli: gdzie? Otóż nie wiadomo gdzie i właśnie to teraz stało się tak bardzo dla mnie fascynujące. Manowce więc także mogą być cudne i wspaniałe. Wszystko to jednak zależy od punktu widzenia, a ten, jak wiadomo zależy od punktu siedzenia. Skoro więc już siedzę jak należy, to i widzieć jak należy mogę i patrzę. Skoro więc patrzę, to widzę, A jeśli widzę, to piszę. Widzę więc siebie siedzącego pośrodku niczego. Dokładnie w samym jego centrum. Centrum niczego. Otoczony jestem przez piękne i cudne Manowce właśnie. Manowce bowiem, to rajskie owoce. To jedyne rajskie owoce, które można spotkać tutaj na Ziemi. Są więc swoistym ewenementem. Można określić je jako niezwykłe zjawisko, istny cud, który stał się tu. Raj...

Co to jest gracja, to mniej więcej wiadomo. Gracją nazywamy przede wszystkim wdzięk, urok i lekkość w poruszaniu się oraz zachowaniu. Mieć grację, to wszystko to, o czym napisałem powyżej, czyli: delikatność, elegancja, miękkość, finezja i wiele innych. W starożytnej Grecji, do której lubię często się odnosić, mamy aż trzy Gracje. Te trzy, nawet niezłe laski, były uważane za patronki sztuk pięknych. Należały do orszaku bogini miłości i stroiły ją, kiedy udawała się na Olimp. Ich atrybutami były jabłka, flakony perfum, róże, mirt, a czasem polne rośliny — maki lub kłosy zboża. Najprawdopodobniej były córkami Zeusa i Eurynome. W innej wersji są one córkami Dionizosa i Afrodyty, a według jeszcze innej, chyba najmniej spopularyzowanej, Heliosa oraz Ajgle. Jak więc widać w starożytnej Grecji nic nie było proste. Na szczęście znamy ich imiona. Są to Aglaja, Eufrozyne i Talia. Możliwe, że to one występowały na obrazie Sandro Botticellego pt. Wiosna, ale możliwe, że tam występowały akurat Hor...

  ... gdy czekam czas zwalnia i każda sekunda przelewa się wolno przez sito umieramy z obawy czy nadal jesteśmy tak w siebie wpatrzeni jak kiedyś i kim dziś jesteśmy? kim będziemy jutro? czy czas obejdzie się z nami łaskawie? czy będzie litościwy dla naszych błędów? czy pozwoli nam nadal ze sobą być? ... wśród nocy przeogromnej my zagubieni w ciemnych zakamarkach namiętności szukamy drogi zakazane rozkosze podniecają najbardziej rozpalają wyobraźnię prowokują a miłość rozlewa się po naszych ustach chłoniemy ją zapamiętale nic innego nie istnieje ... w swoim cierpieniu rozpięty na krzyżu niczym plakat z ukochanym idolem na ścianie liczę dokładnie każdą przepływającą sekundę bólem niesiony jestem do gwiazd

Wiele jest dróg. Naprawdę wiele istnieje dróg. Można nawet pokusić się o twierdzenie, że jest ich nieskończona ilość. I gdzie się człowiek nie odwróci, tam nie tylko dupa z tyłu, ale i droga przed nim. I to niejedna droga, bo kilka do wyboru. Pozostaje tylko wybrać i ruszyć nią do celu. Oczywiście pod warunkiem, że owadroga do tego celu prowadzi, a nie zwodzi na manowce lub inne tam takie rzeczy. Gdyby się jednak mocniej zastanowić, to manowce też mogą być interesujące. Manowce czyli nieznane i bardzo trudne do przebycia tereny, na których można łatwo zabłądzić lub narazić się na niebezpieczeństwo. Zależy co kto lubi, a o gustach się nie dyskutuje. Ktoś przecież może lubić taki właśnie "hardcore". Inną sprawą jest to, że każda droga prowadzi do jakiegoś celu, ale czy ten cel jest obrany to już inna historia. Inna historia idroga też może być inna. Różne bowiem są drogi. Istnieją drogi łatwe, istnieją drogi trudne. Są też takie niemożliwe do przebycia. Takie też się zdarzają. ...

  A oto drugi obraz. Praktycznie zaraz po namalowaniu obrazu kąpiącej się Batszeby, Rembrandt namalował kolejną dziewczynę w kąpieli. Tym razem kąpiąca się była z jego czasów. Na tym obrazie widzimy dziewczynę podczas toalety. Kobieta ma wysoko podniesioną koszulę i z uśmiechem na twarzy wchodzi do wody. Za nią leżą jej szaty a ich barwa i materiał wskazują, iż mamy do czynienia z kimś wysoko urodzonym. Nie wiadomo czy miała to być postać biblijna czy historyczna. Rembrandt nie ukończył obrazu, pośpiesznie naszkicował jedynie główne wątki a suknia kobiety, ręce i nogi są namalowane skrótowo i niedokładnie.  Do obu tych obrazów pozowała Hendrickje Stoffels. Najpierw gosposia, potem towarzyszka życia Rembrandta. Ich związek był solą w oku dla wszystkich świętojebliwych i zakłócali oni rembrandtowi wszystko, co mogli. Największe oburzenie wzbudzał fakt wspólnego życia malarza i kobiety w nieformalnym związku, a po przyjściu na świat córki Kornelii, Hendrickje w 1654 roku została ...