małe Księżniczki

 

małe Księżniczki

ze skrzydełkami u ramion

w biało-błękitnych sukniach

sięgających podłogi

tańczą samotne

w rytm delikatnej muzyki

by nie zgubić

ani jednego pióra

kruche

niewinne aniołki

wkrótce przeistoczą się

w wulkany gorące

i demony żarłoczne

nie pozostawią po sobie

żadnej żywej duszy

dopóki trwa karnawał

jesteśmy bezpieczni

aż do ostatniego

odgłosu zabawy

później niech Bóg

zlituje się nad nami

na razie

nie przejmuj się tym

nie warto

będzie co ma być

jeszcze gra orkiestra

tańczmy

niech gorące rytmy

wprowadzą nas w stan euforii

boskie Buenos-Aires

jest w zasięgu naszych ramion

nie przejmuj się

tą pierwszą plamą

dziewiczej krwi na parkiecie

tańczmy

a potem niech wybuchnie świat

nie zależy mi

chcę z Tobą tańczyć

zapomnieć o wszystkim

orkiestra będzie grała do końca

z nagłego błysku

wciąż przed oczami

pozostaje lśnienie -

Twoja postać

widzę Cię

na tle najwspanialszych pejzaży

krótkotrwały obraz

ulotna chwila

niedostrzegalna

impresja

zatrzymam ten moment

w krótkich wersach

w końcu jestem poetą...

(chyba)...

moja słodka Euterpe

wszystko jest poezją

więc ubierzmy w słowa

szczątki obrazów

posklejajmy je

rozświetlmy mroczne wnętrza

katakumb podświadomości

odsłaniając tym samym

tajemnice moich snów

Euterpe

kocham Cię

moja jedyna kobieto

łącząca w sobie rolę

matki

żony

kochanki

siostry

przyjaciółki

narzeczonej

dziwki

kocham Cię

nawet wtedy

gdy odchodzisz bez słowa

w czarnej sukni

a za Tobą podąża

potwór z moją twarzą

by posiąść Cię gwałtem

w gęstych zaroślach

bez Ciebie

tak trudno jest

sklecić

choćby jeden wers

więc przyjdź

razem stworzymy

najpiękniejsze wiersze

te

które czają się już

pomiędzy nogami Twymi

niech świat wreszcie je pozna

u Twoich ramion skrzydła

wzleć

unieś nas wysoko

bo ja sam

nie potrafię latać

chociaż próbowałem

a na betonie

do dziś są ślady

unieś mnie

chcę poczuć się jak ptak

jestem gotowy

na przyjęcie nieznanych bodźców

z piórem w garści