ptaki mych myśli...

ptaki mych myśli

wysoko w gwiazdy

jeszcze nieupadłe

otulone obłokiem

niby białą pościelą

znajdują wytchnienie

poezja

jest sztuką niedopowiedzenia

przerwane w połowie wersy

drążą skałę

aż ona

rozpęknie się

na kawałki

piękne umieranie

na Twym łonie

w rozkosznych mękach

na wzgórzu

niezdobytym jeszcze

przez armie grabieżców

różokrzyżowców

i konkwistadorów

jego głębia pochłania

w mroczne czeluście

zamykając we wnętrzu na wieki

jakież to piękne

nie szkoda mi będzie

tak właśnie umrzeć

żelazne dziewice

cnoty twarde jak marmur

niezdobyte

umierają samotnie

w łożach wielkich

i szerokich

czystość

aż do przesady

jest przekleństwem

nigdy błogosławieństwem

dionizyjskie rozkosze

i uczty Erosa

nie dla nich

zamkniętych

w szkatule niespełnienia