trzynaście niebios

 

trzynaście niebios

rozpościera się nade mną

a w każdym z nich

oczekuje inny Bóg

trzynaście nieb

kręgów niepoznanych

przestrzeni

do których zaprowadzi mnie On

pokryty makijażem śmierci

ze złamanym groszem w garści

zapłacę Strażnikowi

za otwarcie ostatniej Bramy

stanę gotowy

a trzynastu Bogów

stoczy o mnie walkę

wędrowne ptaki

królowie powietrznych przestrzeni

niosą nam śmierć

w swych szponach

gnane północnym wiatrem

zbliżają się nieubłaganie

są już blisko

nie powstrzymają ich

żadne bariery

skrzydlate demony zagłady

przysiądą cicho na parapetach

wypatrując pierwszych ofiar

Twoje łono

płonie żywym ogniem

jakby ktoś podpalił

sekretną łąkę

pragniesz i pożądasz

rozgrzana do czerwoności

nienasycona

opadasz lekko

na wielkie łoże

zapominając o całym świecie

o mnie patrzącego na Ciebie

skrytego w ciemności

równie podnieconego

jak Ty

a może nawet bardziej

intymne przedstawienie trwa....

skomplikowana struktura

elementy

na pozór niedające się połączyć

w jedną całość

jednak złączone

subtelnymi więzami

i tajemniczymi znakami

narysowanymi krwią

na Twym ciele

krystalizują się

litery łączą ze sobą

kolejne wersy wynurzają się z otchłani

tak powstaje poezja

z bezkształtnej bryły chaosu

w niej się narodziliśmy

w niej staliśmy się Bogami

w niej obrócimy się w proch

w niej jest nasze miejsce

jesteśmy blaskiem w ciemności