architektka moich wizji...

architektka moich wizji

już stoi w drzwiach

naga

w ręku ma scenariusz

tego

co wydarzy się

dzisiejszej nocy

falujące ściany

są wielkim ekranem

płynę przestworzami

a otchłań nieba

otwiera się szeroko

przede mną

odloty

w drżące rejony

wizualizacje wśród chmur

wszystkie lśniące gwiazdami sny

rano niepamiętane

niech nawet w bólu się rodzi

ten cud

na który czekam uparcie

za zamkniętymi drzwiami

swojego własnego więzienia

pomiędzy moim

a Twoim niebem

gdzieś pośrodku

spotkamy się przypadkiem

w przeźroczystości jasnej

chwili magicznej

i wspomnimy

nasze wargi gorące

przywierające do siebie

nasze grzeszne dłonie