nasze wiersze natchnione

 

nasze wiersze natchnione

nie zbawiły świata

nie sprawiły

że stał się piękniejszy

i lepszy

przeszły bez echa

nikomu

nie drgnęło serce

nikt się nie wzruszył

wielki tłum

minął nas obojętnie

nie zaszczycając

nawet spojrzeniem

popędził przed siebie

depcząc kwiaty

ledwo co rozkwitłe

zawieruszone gdzieś chwile

odgrzebuję we wspomnieniach

nie poznając swej twarzy

widzę siebie innym

niż zapamiętałem

tęsknię do nich

im odleglejsze są

i do miejsc

często już nie istniejących

zanurzam się w nich

po same uszy

i chłonę

ducha dni przeszłych

zapominam się

i raz jeszcze

przytulić chcę tych

których już nie ma

są rzeczy

o których się nie mówi

i nie dopuszcza się

nawet myśli o nich

ale one istnieją

one były i będą

nie znikną

zawsze na skraju

równią pochyłą w dół

bez żadnych zahamowań

przekraczając

wszystkie granice

po kruchym lodzie

bez trzymanki

jadąc po bandzie

aż do ostatniego takiego tabu

jakie istnieje

do ostatniej tajemnicy

jaka jest