umysł budzi się

-



umysł budzi się

do wyższej świadomości

jest czysty i otwarty

czyste są myśli

czyste intencje


wznoszę się

wzlatuję

przez mroki nocy

wśród znaków rozsianych

na niebie i ziemi

kręgów w zbożu

w całkowitym zaćmieniu

wewnętrznie jasny


wzlatuję wysoko

i wśród duchów powietrza

ziemi

ognia

i wody

wśród dobra i zła

w bezbolesnym

ostatnim akcie

umieram







tam mój świat jest

gdzie te chaty

wśród kamieni

płaczących rzewnymi łzami

sił natury niepoznanych

i zatok sztormów pełnych


tam mój świat

gdzie niczym nie zmącona

duchowość

w wielkim akcie seksualnym

co jest tworzeniem nowego

w miłości istnieje

pod kopułą nieba

raju

głęboko we mnie ukrytego


tam mój świat jest

gdzie jesteśmy




moje własne Ja

prywatne jak najbardziej

niepoznane

nawet przeze mnie samego

tajemnicza otchłań

pełna pulsujących świateł

i drżących dźwięków

w którą zapadam się wciąż

co chwilę od nowa






Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Koncert wiejski wg. Tycjana / Georgione

-
Obraz
Zdjęcie: Wikipedia Jakiż to sielski i anielski obrazek. Wsi spokojna, wsi wesoła... aż chciałoby się tak zaśpiewać. I cóż widać na tym obrazku? Na pierwszym planie widać na którym rośnie wielkie drzewo, dalej dostrzec można rozległą łąkę rozświetloną słońcem na której pasterz wyprowadza stado owiec. W oddali na kolejnym wzgórzu stoi wypasiona willa, a za nią małe miasteczko, a może raczej wieś. Budynki jakby schodziły ku bezkresnemu pejzażowi.  To znaczy: tak wyglądałby pierwszy plan, gdyby ktoś go nie zakłócił. W cieniu tego wielkiego drzewa na wzgórzu przysiadło bowiem dwóch młodzieńców i to oni byli winni tego zakłócenia. Byli piękni i młodzi. Jakby wycięci z żurnala albo jakiegoś innego kolorowego magazynu. A przynajmniej jeden. Bo jeden z nich był wytwornie ubrany. Miał czerwony beret, spod którego spływały czarne loki, obszerny jedwabny, połyskujący kaftan i dwukolorowe pończochy. Z wyglądu wnosić więc można że to jakiś bogaty, miejski dupek, który przyjechał tu, by wypocząć ...
Czytaj więcej

wolno płynąca rzeka

-
Obraz
wolno płynąca rzeka nieskończona tysiącami martwych słów bez znaczenia bez wyrazu rozbity z hukiem dzban w drobny mak wypalona zapałka na deszczu łza przeszły czas a dokoła tylko mgła przeszło przeleciało przeminęło zbyt szybko za prędko niezauważalnie widzę wyraźnie ile straciłem ile mogłem mieć ilu rzeczy nie doceniłem ile przeleciało mi przez palce okruchy wspomnień zgarniam szybkim ruchem na podłogę dzisiaj powracam do miejsca początku maluję obraz autoportret raz jeszcze powracam niedokończonym wierszem słowami które miały nigdy nie zabrzmieć powracam krzykiem nowo narodzonego paletą różnorakich barw dźwięków codzienną harmonią łuną ognia biegną przed siebie by żyć
Czytaj więcej

a gdy słów mi braknie

-
Obraz
  a gdy słów mi braknie i oddechu w piersi gdy sen mnie zmorzy wtedy na chwilę istnieć przestanę tak krótką jak drgnienie powieki potem powrócę znowu od nowa lecz całkiem inny zupełnie będę tu siedział i czekał na Ciebie aż do mnie dołączysz wreszcie powieki opadają pod ciężarem dnia powoli zanurzam się w intymną przestrzeń najdzikszych zjawisk sennych spuszczonych ze smyczy przyzwoitości nie chciałabyś wiedzieć co się w nich dzieje warto naprawdę warto iść wracać błądzić tysiącami dni na stracenie w poszukiwaniu siebie powraca jak zły sen okresowo-cyklicznie kołem się toczy myśl, która strąca mnie w przepaść bezdenną gdzie umieram w męczarniach i oto stało się pierwszy wers potem drugi i kolejny został napisany klamka zapadła nikt już nie zatrzyma tej lawiny
Czytaj więcej