nie mów, że mnie kochasz

 

nie mów, że mnie kochasz

to są tylko słowa

one nic nie znaczą

bo jest ich zbyt wiele

nie mów, że mnie kochasz

w słowa nie uwierzę

choćby najpiękniejsze

z ust płynęły potokiem

nie mów, że mnie kochasz

to są tylko słowa

zbyt wiele ich płynie

… rynsztokiem

jesteśmy poezją

jak najbardziej realną

i konkretną nadzwyczaj

my

dwa podmioty liryczne

stanowimy jej trzon

jesteśmy prawdziwą poezją

czy ktoś tu jest?

czy ktoś w ogóle tu jest?

w tym pokoju

w którym siedzę

i wypatruję puste okna

czy ktoś tu jest?

czy jestem?

to

co kiedyś dostałem

wszystko tutaj zostawię

odchodząc cicho

zabiorę ze sobą

tylko obrazy

słowa

myśli i wspomnienia

pomiędzy nami

cienka nić

jak włos

oddziela nas od siebie

przepaścią ogromną

a echo wciąż powtarza

imię Twoje...

imię Twoje...

imię Twoje...