umarłem dziś

 

umarłem dziś

by żyć

odszedłem stąd

zamknąłem drzwi

przeszłe dni

to sen

który zapomnieć chcę

nie ma już ich

nie ma już nic

nie ma mnie już

tylko cisza

wydałem z siebie

pierwotny krzyk

ten

który zawsze

we mnie był

przygnieciony

zwałami kolejnych dni

nagle

poczułem się wolny

lekki

jak puch

czysty

piękny

nieskalany

bo właśnie Ty

dla Ciebie ja

na zawsze Twój

wciąż

bez końca

pogrążeni w otchłani

w czeluści mrocznej

wpatrujemy się

w linie granic

których przekroczyć

nam nie wolno

w wysokie mury

sięgające nieba

i w milczących strażników

zimnych

niewzruszonych

nieludzkich

umieramy z niespełnienia