jesteśmy Pieśnią Przeszłości

...

jesteśmy Pieśnią Przeszłości
pierwsza zaczęłaś ją nucić
najpierw cichutko
jakby tylko dla siebie
bym nie usłyszał jej wcale
lub nie za wcześnie usłyszał

lecz wierne echo przygnało melodię
zacząłem nucić wraz z tobą

śpiewajmy ją dalej
niech inni też usłyszą
lub zamilknijmy na wieki

...

nie zdążę napisać

swych najpiękniejszych wierszy

nie starczy mi czasu

bo życie jest zbyt krótkie

aby wszystko zrobić

czas mija zbyt szybko

nieubłaganie gna do przodu

pędzi na oślep przed siebie

potykam się i przewracam

próbując dotrzymać mu kroku

mam coraz mniej sił

oddechu zaczyna brakować

zostaję coraz bardziej z tyłu

on znika

i każdego dnia

jest go coraz mniej

i mniej coraz jest go dla mnie

coraz mniej i mniej

mniej coraz mnie jest

…

powrót do źródła

skąd prawdziwa poezja

niczym nie skrępowanym

strumieniem wypływa

słowa

na gorąco spisywane

tak

jak się rodzą

nagle i niespodziewanie

nieokiełznane

prawdziwe

moje